ره آفتاب

دل را برای آمدنت فرش کرده ام                      بشتاب ! ای امید دل بی قرار من

   دست دعا و اشک و نیاز ظهور تو                    کی مستجاب می شود این انتظار من

در زمان حکومت رضا خان مرحوم آیت الله سید باقر سیستانی به نیت  مشرف شدن به حضور امام (عج) چهل جمعه زیارت عاشورا خواندند تا  اینکه جمعه آخر متوجه نوری شدند و با حالت معنوی که داشتند از مسجد خارج شدند تا به در خانه ای که نور از آن خارج می شد رسیدند . در را زدند و با اجازه وارد شدند . امام (علیه السلام ) را در کنار جنازه ای دیدیند . سلام بر امام (علیه السلام ) کردند و امام جواب سلام  او را داده و فرمودند : چرا آن همه رنج و زحمت را تحمل می کنی ؟ مثل این زن باش  این جنازه بانویی است که در عصر کشف حجاب رضا خانی ، هفت سال برای حفظ خود از گزند درندگان حکومت از خانه بیرون نیامد تا مبادا نامحرمی او را ببیند.

خدا در مکتب صبر علی پرداخت زینب را

برای کربلا با شیر زهرا ساخت زینب را

بسان لیله القدری که مخفی ماند قدر او

کسی جز حسین بن علی نشناخت زینب را

خبر ولادت خواهر 

حسین علیه السلام به استقبال پدر شتافت و عرض کرد : ای پدر بزرگوار ! همانا خداوند خواهری به من عطا  فرموده است . امیرالمومنین(ع) با شنیدن این خبر بی اختیار اشک از دیدگانش جاری گشت و حسین (ع) با دیدن این حالت افسرده شد ! چون آمد پدر را بشارت دهد بشارت مبدل به مصیبت  گردید ..... عرض کرد « بابا فدایت شوم من شما را بشارت  آوردم شما گریه می کنید ؟ سبب چیست و این گریه بر کیست ؟ علی (ع) دلبندش  را در آغوش گرفت و نوازش  نمود : « نور دیده ! زود باشد که سرّاین گریه آشکار و اثرش نمودار شود .» همین بشارت را سلمان به پیامبر (ص)  عرض کرد آن حضرت (ص) نیز منقلب شد .

( ناسخ التواریخ / حضرت زینب کبری (ع)/ ج 1)

نمیدانم به گوشت میرسد آنجا صدای من

 نمیدانم تو هم احساس خواهی کرد چون من درد هجران  را ؟

            نمیدانم تو هم شبها به  یاد آن  شب دیدار !

 چراغان  میکنی از اختران اشک دامان  را ؟

 نمیدانم  تو را شبها اگر خوابیست

می بینی مرا در ابر رویاها که می گریم ؟

 نمیدانم گرامی داشتی آن عهد و پیمان را ؟

 نمیدانم تو را هم از درون خسته دل

 از درنگ خسته تقویم بیزاریست ؟

نمیدانم به خاطر داری آن ساعت که میگفتی

 و می گفتم : فراموشت نخواهم کرد تا جاوید ؟

نمیدانم تو را هم هست این امید

 که روزی از پس آن کوههای دور

 بناگه دختر خورشید

بر قلب سیاه تیرگی تازد ؟

          نمیدانم

نمیدانم

یکی از ارادتمندان امام خمینی ( رحمه الله علیه ) می گوید : یک بار که به  محضر ایشان در جماران رسیدم . یکی از مسئولین مملکتی برای انجام کارهای جاری به خدمت امام رسید و پدر سالخورده اش نیز همراه او بود .

وقتی خواست به حضور امام برسد خود جلوتر از پدر حرکت می کرد و پس از تشرف خدمت امام ، پدرش را معرفی کرد .

 امام نگاهی به آن مسوول کرد و فرمود : این آقا پدر شما هستند ؟

عرض کرد : آری .

امام فرمود : پس چرا جلوی او راه افتادی و وارد شدی ؟(مجله پیام انقلاب ص 69)

امام کاظم (علیه السلام ) فرمود : مردی از رسول الله صلی الله علیه و اله  سوال کرد : حق پدر بر فرزند چیست ؟

پیامبر (صلی الله علیه و اله ) فرمود : او را به اسم  صدا نزند ، جلو تر از او راه نرود ، قبل از او ننشیند و کاری که سبب بدگویی مردم به او شود انجام ندهد . ( بحارالانوار ، ج 74 ، ص 45 )

در روم باستان، عده ای غیبگو با عنوان سیبیل ها جمع شدند و آینده امپراتوری روم را در نه كتاب نوشتند.سپس كتابها را به تیبریوی عرضه كردند . امپراطور رومی پرسید : بهایشان چقدر است؟

سیبیل ها گفتند: یكصد سكه طلا!

تیبریوس آنها را با خشم از خود راند سیبیل ها سه جلد از كتابها را سوزاندند و بازگشتند و گفتند: قیمت همان صد سكه است !

تیبریوس خندید و گفت:چرا باید برای چیزی كه شش تا و نه تایش یك قیمت دارد بهایی بپردازم؟

سیبیل ها سه جلد دیگر را نیز سوزاندند و با سه كتاب باقی مانده برگشتند و گفتند:قیمت هنوز همان صد سكه است .

تیبریوس با كنجكاوی تسلیم شد و تصمیم گرفت كه صد سكه را بپردازد . اما اكنون او می توانست فقط قسمتی از آینده امپراطوریش را بخواند .

مرشد می گوید: قسمت مهمی از درس زندگی این است كه با موقعیتها چانه نزنیم

بسم الله الرحمن الرحیم

با عرض سلام و تسلیت و تبریک ، تسلیت به این علت که امروز سالروز شهادت  معلم بزرگ  علامه شهید مطهری است و تبریک بخاطر روز معلم

به همین مناسبت  خدمت دوستان عزیز گوشه ای از جایگاه رفیع  معلم در قران را  که قبلا  اماده نموده ام رو  تقدیم می کنم

 خداوند  در قرآن كریم خود را  را معلم معرفی كرده  است  انجا که می فرماید :و علم الادم الاسماء کلها  ثم عرضهم علی الملائکه فقال انبئونی باسماء هولاء ان کنتم صادقین ( سوره بقره‌ ایه 31) و نامها را به تمامى به آدم بیاموخت. سپس آنها را به فرشتگان عرضه كرد. و گفت: اگر راست مى‏گویید مرا به نامهاى اینها خبر دهید.

و باز می‌فرماید: خلق الانسان ،  علمه البیان (سوره رحمان ایه 3ـ4) انسان را بیافرید و به او گفتن آموخت.

 و در آیه‌ای دیگر می‌فرماید:الذی علم بالقلم علم الانسان ما لم یعلم ( سوره علق‌ ایه 4ـ5) خدایى كه به وسیله قلم آموزش داد، و به آدمى آنچه را كه نمى‏دانست بیاموخت.

بنابراین‌، آیات مذكور خداوند علیم را معلم انسان‌ها و جهان هستی می‌داند و این خود نشان‌گر عظمت و شكوه مقام معلم در قاموس هستی است‌.

 خداوند متعال رسالت پیامبران را تعلیم و معلمی معرفی می‌كند و می‌فرماید:هو الذی بعث فی الامیین رسولا منهم یتلوا علیهم ءایته و یزکیهم و یعلمهم الکتب و الحکمه و ان کانوا من قبل لفی ضلل مبین ( سوره جمعه ایه 2) اوست خدایى كه به میان مردمى بى‏كتاب پیامبرى از خودشان مبعوث داشت تا آیاتش را بر آنها بخواند و آنها را پاكیزه سازد و كتاب و حكمتشان بیاموزد. اگر چه پیش از آن در گمراهى آشكار بودند

و بالاخره در مقام و جایگاه رفیع معلم همین بس که حضرت امیرالمومنین علی (ع) می‌فرماید:من علمنی حرفا فقد صیرنی عبدا  هر كس یك حرف را به من بیاموزد، همانا مرا عبد خودش كرده است‌

یا حق                                        

مردی با اسب و سگش در جاده‌ای راه می‌رفتند. هنگام عبوراز كنار درخت عظیمی، صاعقه‌ای فرود آمد و آنها را كشت. اما مرد نفهمید كه دیگر این دنیا را ترك كرده است و همچنان با دو جانورش پیش رفت. گاهی مدت‌ها طول می‌كشد تا مرده‌ها به شرایط جدید خودشان پی ببرند.

پیاده ‌روی درازی بود، تپه بلندی بود، آفتاب تندی بود، عرق می‌ ریختند و به شدت تشنه بودند .در یک پیچ جاده دروازه تمام مرمری عظیمی دیدند كه به میدانی با سنگفرش طلا باز می‌شد و در وسط آن چشمه‌ای بود كه آب زلالی از آن جاری بود. رهگذر رو به مرد دروازه ‌بان كرد و گفت: "روز بخیر، اینجا كجاست كه اینقدر قشنگ است؟"

دروازه‌بان: "روز به خیر، اینجا بهشت است."

"چه خوب كه به بهشت رسیدیم، خیلی تشنه‌ایم."

دروازه ‌بان به چشمه اشاره كرد و گفت: "می‌توانید وارد شوید و هر چقدر دلتان می‌خواهد بنوشید."

- اسب و سگم هم تشنه‌اند.

نگهبان:" واقعأ متأسفم . ورود حیوانات به بهشت ممنوع است."

مرد خیلی ناامید شد، چون خیلی تشنه بود، اما حاضر نبود تنهایی آب بنوشد. ازنگهبان تشكر كرد و به راهش ادامه داد. پس از اینكه مدت درازی از تپه بالا رفتند،به مزرعه‌ای رسیدند. راه ورود به این مزرعه، دروازه‌ای قدیمی بود كه به یك جاده خاكی با درختانی در دو طرفش باز می‌شد. مردی در زیر سایه درخت‌ها دراز كشیده بود وصورتش را با كلاهی پوشانده بود، احتمالأ خوابیده بود.

مسافر گفت: " روز بخیر!"

مرد با سرش جواب داد.

- ما خیلی تشنه‌ایم . من، اسبم و سگم.

مرد به جایی اشاره كرد و گفت: میان آن سنگ‌ها چشمه‌ای است. هرقدر كه می‌خواهیدبنوشید.

مرد، اسب و سگ به كنار چشمه رفتند و تشنگی‌شان را فرو نشاندند.

مسافر از مرد تشكر كرد. مرد گفت: هر وقت كه دوست داشتید، می‌توانیدبرگردید.

مسافر پرسید: فقط می‌خواهم بدانم نام اینجا چیست؟

- بهشت

- بهشت؟ اما نگهبان دروازه مرمری هم گفت آنجا بهشت است!

- آنجا بهشت نیست، دوزخ است.

مسافر حیران ماند:" باید جلوی دیگران را بگیرید تا از نام شما استفادهنكنند! این اطلاعات غلط باعث سردرگمی زیادی می‌شود! "

- كاملأ برعكس؛ در حقیقت لطف بزرگی به ما می‌كنند. چون تمام آنهایی كه حاضرندبهترین دوستانشان را ترك كنند، همانجا می‌مانند...

بخشی از كتاب "شیطان و دوشزه پریم "

پائولو كوئیلو

برای ظهور امام زمان صلواتی بفرستید

معلم یک کودکستان به بچه های کلاس گفت که میخواهد با آنها بازی کند . او به آنها گفت که فردا هر کدام یک کیسه پلاستیکی بردارند و درون آن به تعداد آدمهایی که از آنها بدشان میآید ، سیب زمینی بریزند و با خود به کودکستان بیاورند .

سلام.

امروز می خوام یه مطلبی رو بزنم که حرف دل خودمه.

تو ۲۴ سال عمری که لطف خدا  شامل حالم شده و به من زندگی داده ،  فقط به یك نفر گفتم « حلالت نمی كنم !» كسی كه روزگاری برام خیلی مهم بود و آرزو می كردم كه همیشه تو كاراش موفق باشه و خار تو دستش نره . اما كاری كرد كه من دركمال ناباوری خودم ، بهش گفتم كه ازش نمیگذرم و منتظر باشه كه در دستگاه عدالت آفریدگار نتیجه عملش رو ببینه!

این اولین و آخرین باری بود كه از كسی تا حدی دلخور شدم كه بخوام براش این آرزو رو بكنم.

اما الان می خوام بگم كه به لطف خدا  بخشیدمش. می گم  لطف خدا چون تو وجودم كینه قرار نداده و من رو آدمی نیافریده كه بخوام برای اطرافیانم ، هرچند كه بدترین برخورد رو بام داشته باشن ، بد بخوام.

از همون روز كه بهش گفتم حلالش نمیكنم بخشیدمش و  بعد از نماز براش طلب غفران كردم و عاقبت به خیری.

خدا بخشنده است  و من كه بنده اویم كسی نیستم كه بخوام از بنده دیگرش نگذرم . چه بسا او بنده بهتری نزد خدا باشه.

درون سینه ام دردی است، اگر گویم زبان سوزد

وگر پنهان كنم ترسم ، كه مغز استخوان سوزد...

در ضرب المثلی گویند روزی موسی برای عبادت به کوه طور می رفت در راه گناهکار دائم الخمری را دید. گناهکار گفت :موسی به کوه که برای عبادت میروی از خدایت بپرس من در کدام طبقه جهنم جای دارم موسی از او با وعده دیدار خداحافظی کرد ،در راه به عابدی مقدس مآب رسید او نیز گفت:یا موسی از خدایت بپرس که من در کدام طبقه بهشت خدایت جای دارم و موسی با وعده دیدار او، با او بدرود گفت .حال موسی از کوه باز میگردد.در را عابد را دید عابد جواب سئوال را خواست موسی فرمود من اول یک سئوال می پرسم سپس در انتها جواب تو را می دهم. فرمود: در کوه بودم که زمین شکافته شد از میان زمین یک مورچه سیاه بیرون جست که از دهانش کاروانی از اشتران بیرون آمدند ،مقدس مآب گفت:موسی مرا دست انداخته ای موسی فرمود :برو که در فلان طبقه جهنم جای داری زیرا که به قدرت وتوان ومعجزه خدایت ایمان واقعی نداری.سپس به گناهکار رسید و داستان مورچه واشتران را تعریف کرد ،گناهکار گفت : موسی مرا دست انداخته ای این که برای خدایم کاری ندارد خدای من پروردگار جهانیان است ،موسی فرمود در بهشت جایت باد .

این را گفتم که یادمان باشد نکند روزی به ثواب های کوچکمان مغرور شویم و گناهان بزرگمان را از یاد ببریم که بزرگترین گناه خوار شمردن گناه وبزرگ دانستن ثواب است نمی دانم شاید گنهکاری که در پیش چشم ما محکوم باشد در پیش چشم گل زیبای نرگس ،"حر" دیگری باشد که امام زمانش او را برادر خود خطاب کند شاید زیباست که بگویم

چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید...

شاید این نوع دیدن را بلد نیستیم که خدا ما را از دیدن خوبترین خوب خودش محروممان کرده وبه حتم هنوز درهای امید باز است که یاد بگیریم که همه خوب واز ذات اقدس اللهی هستن.

قطاري كه به مقصد خدا مي رفت ، لختي در ايستگاه دنيا توقف كرد و پيامبر رو به جهانيان كرد و گفت:
مقصد ما خداست . كيست كه با ما سفر كند؟
كيست كه رنج و عشق توامان بخواهد ؟
كيست كه باور كند دنيا ايستگاهي است تنها براي گذشتن ؟
قرن ها گذشت اما از بيشمار آدميان جز اندكي بر آن قطار سوار نشدنداز جهان تا خدا هزار ايستگاه بود.
در هر ايستگاه كه قطار مي ايستاد ، كسي كم مي شد قطار مي گذشت و سبك مي شد ، زيرا سبكي قانون راه خداست .
قطاري كه به مقصد خدا مي رفت، به ايستگاه بهشت رسيد . پيامبر گفت اينجا بهشت است . مسافران بهشتي پياده شوند،اما اينجا ايستگاه آخر نيست .
مسافرا ني كه پياده شدند ، بهشتي شدند .اما اندكي ،باز هم ماندند ،قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند.
آنگاه خدا رو به مسافرانش كرد و گفت :
درود بر شما راز من همين بود .آن كه مرا ميخواهد ، در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد .
و آن هنگام كه قطار به ايستگاه آخر رسيد ديگر نه قطاري بود و نه مسافري .

امروز دوم ماردیبهشت اه سالروز تولد قیصر شعر ایران بود. به همین مناسبت چند نمونه از اشعلرش رو برای این پست در نظر گرفتم . امیدوارم از انتخابم خوشتون بیاد.

راز زندگی: از کتاب به قول پرستو- نشر زلال- چاپ اول 1375
غنچه با دل گرفته گفت:
زندگی
لب زخنده بستن است
گوشه ای درون خود نشستن است
گل به خنده گفت
زندگی شکفتن است
با زبان سبز راز گفتن است
گفتگوی غنچه وگل از درون با غچه باز هم به گوش می رسد
تو چه فکر میکنی
کدام یک درست گفته اند
من فکر می کنم گل به راز زندگی اشاره کرده است
هر چه باشد اوگل است
گل یکی دو پیرهن بیشتر ز غنچه پاره کرده است!

*************************

شعر بي دروغ

ما که اين همه براي عشق
                      آه و ناله ي دروغ مي کنيم

راستي چرا
در رثاي بي شمار عاشقان
                             -که بي دريغ-
خون خويش را نثار عشق مي کنند

از نثار يک دريغ هم
                            دريغ مي کنيم؟

*************************

يک رباعي

  اي غم ، تو که هستي از کجا مي آيي؟
هر دم به هواي دل ما مي آيي

باز آي و قدم به روي چشمم بگذار
چون اشک به چشمم آشنا مي آيي!

**************** یادش گرامی . روحش شاد.**************